In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful

വീടുവിട്ടിറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ

വൈകീട്ട് ജോലിക്കു കയറാൻ ധൃതിയിലോടുന്നു. ഇടവഴിയിലൂടെ റോഡിലിറങ്ങി മുന്നോട്ടുനീങ്ങുന്പോഴാണതു കണ്ടത്. രണ്ടോ മൂന്നോ വയസ്സുതോന്നിക്കുന്ന പെൺകുഞ്ഞ് തിരക്കുകൂടിയ റോഡിലേക്കിറങ്ങുന്നു. ഒരുനിമിഷം ചുറ്റും നോക്കി.
''യാ അല്ലാഹ്, ആരെയും കാണുന്നില്ലല്ലോ.''
ഓടിച്ചെന്ന് അതിനെ പൊക്കിയെടുത്ത് നടപ്പാതയിലേക്കു കയറ്റി. വീണ്ടും നോക്കിയിട്ടും ആരെയും കണ്ടില്ല.

അറിയാവുന്ന ഭാഷയിലൊക്കെ കുഞ്ഞിനോട് അമ്മയെവിടെ, വീടെവിടെ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു. കുട്ടിക്ക് ഭാവഭേദമൊന്നുമില്ല. കുട്ടിയെ സമീപത്തെ വില്ലയുടെ  മതിലിനരികിലേക്ക് നിർത്തി ഉള്ളിലേക്കോടി. വാതിലിൽ മുട്ടി. ആരെയും കാണാതിരുന്നപ്പോൾ കോളിങ് ബെല്ലുമടിച്ചു. വീട്ടുവേലക്കാരിയും കൊച്ചുബാലനും പുറത്തുവന്നു. കുട്ടി അവരുടേതാണോയെന്ന് ഹിന്ദിയിൽ ചോദിച്ചു. അല്ലെന്നു മറുപടി. എന്നാലൊന്നു കൂടെവരാമോ, അയൽവാസിക്കുട്ടിയാണോയെന്ന് നോക്കാമോയെന്ന് ചോദിച്ചു. നല്ലവരായ അവർ കൂടെവന്നു. കുട്ടി വീണ്ടും റോഡിലേക്കിറങ്ങാൻ മിനക്കെടുന്നതാണപ്പോൾ കണ്ടത്. അവരോട് കുഞ്ഞിനെയെടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. കൊച്ചുബാലൻ സ്മാർട്ടായി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടും പെൺകുഞ്ഞ് പ്രതികരിച്ചില്ല. ആളുകൂടിയപ്പോൾ അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. ഉടനെ അതുവരെ കാഴ്ചക്കാരനായി നിന്ന ഒരു ഡ്രൈവറെത്തി. നേരത്തേ, ഈ കുഞ്ഞിന്റെ എട്ടോ ഒന്പതോ പ്രായംതോന്നിക്കുന്ന സഹോദരി റോഡരികിൽ നിർത്തിപ്പോയതു കണ്ടെന്നു മാന്യന്റെ മറുപടി. പിന്നെ, കുഞ്ഞിന്റെ ബന്ധുക്കളെ കാണാനുള്ള ഓട്ടമായി. ഏകദേശം 10 മിനിറ്റിനുശേഷം ദൂരെനിന്ന് സ്ത്രീയും ആണ്‍കുട്ടിയും വരുന്നതുകണ്ടു. ആർത്തുവിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലായി- കുഞ്ഞിന്റെ സ്വന്തക്കാർ തന്നെ. ശ്രീലങ്കക്കാരിയായ വീട്ടുവേലക്കാരിയോടും കൊച്ചുബാലനോടും നന്ദി പറഞ്ഞ് ഞാൻ ജോലിസ് ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി.

അനുഭവം- മുന്പൊരിക്കൽ ക്ലിനിക്കിൽ ദുബായ് പോലിസിന്റെ സി.ഐ.ഡികളെത്തി , കാണാതായൊരു അറബിപ്പെൺകുഞ്ഞിന്റെ പടം കാണിച്ചതോർക്കുന്നു. മുന്പ് രോഗിയായി കുട്ടികളുടെ ഡോക്ടറെ കാണാനെത്തിയ ആ കുഞ്ഞിനെ ആരെങ്കിലും എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടോയെന്ന് പോലിസ് ആരാഞ്ഞിരുന്നു. അതിനെ തിരികെ ലഭിച്ചോയെന്നറിയില്ല. ഈ കുഞ്ഞിനെക്കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യമോർത്തതാണ്. അശ്രദ്ധതരുന്നത് തീരാദുഃഖമാവുമെന്ന് മാതാപിതാക്കൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ!

Popular Posts